Gerda schrijft...

Daar waar alle mannen koken...

Wed, 20 Aug 2025 15:21:00 GMT

Daar waar alle mannen koken...

Onze zomervakantie begon dit jaar op een camping in Italië onder de beuk. Of zoals dat in het Italiaans veel mooier klinkt, bij camping “sotto il faggio”. In the middle of nowhere. Zonder enige vorm van bereik, tenzij je de rooksignalen kunt ontcijferen. In een straal van 8 kilometer geen wifi, geen betaald netwerk, geen telefoonbereik. Ik keek ernaar uit en alleen dat idee al boezemde me ook een soort van angst in. Het besef van de verslaving en de automatische greep naar de telefoon. Om te appen, de socials en het nieuws te volgen, foto’s te maken. En al gauw kwam ik erachter: vaak ook om ‘even’ iets op te zoeken.

Na een week was het nieuws van een week geleden alweer achterhaald, bleek geen enkel berichtje écht relevant en leek de wereld gewoon door te gaan. Het ‘niet weten’ in een nieuwe omgeving zonder bereik ging gepaard met zelf ontdekken, vragen stellen aan de ander, en loslaten. Minstens net zo verrijkend als het antwoord opzoeken op je telefoon. Zwierend op de schommel in de grote beuk met uitzicht op de stromende rivier, telde niet de toekomst en het verleden maar het heden. Het nu. Zonder grote drang om meteen te moeten delen. Maar toch zoekende naar iets om dat gevoel vast te leggen: een pen en papier.

Daar waar alle mannen koken, dát wilde ik vatten. Want dat is wat er gebeurt ‘onder de beuk’ in de Maritieme Alpen. Hout sprokkelen in het bos. Takken slijpen met een mes. En vuurtje stoken bij de tent. Spelen met vuur in de letterlijke betekenis van het woord. Voor warmte, vertier én een goedgevulde maag. Hier dansen de vlammen tussen cirkeltjes van opgestapelde stenen. Het vuur laat pasta koken, deeg rijzen, wentelteefjes aanbakken en appeltaart garen - soms net niet ver genoeg. Spielerei voor mannen, aangedreven door oerkracht, wind en…gevoel. Geen herverdeling van taken omdat de ander daar naar snakt. Geen kookwekker die de tijd exact bepaalt. Maar spelen in en mét de natuur. Gewoon, omdat het kan.

Gewoon. Omdat het kan. En omdat de natuur niet meer verlangt dan dat. Gewoon. Wat tegenwoordig helemaal niet meer gewoon is. Spelen met de elementen van de natuur. Met aarde, water, lucht en vuur. Hagedissen zoeken op of onder de steen. Een spelletje 'wie het langst zijn voeten in het koude, stromende water kan houden'. Jachtseizoen, aangevoerd door loslopende kinderen in plaats van loslopend wild ��. Marshmallows. Uno, Skpibo en Weerwolven. En terwijl de kinderen de weerwolven proberen te ontmaskeren, wordt door de ouders de vos op afstand gehouden door het vuilnis elke avond op te ruimen. De vos die hier te vriend is, maar die we liever niet voeren met de resten van ons bestaan. Onder de beuk is de voetafdruk klein en het plezier groot. Omdat gewoon heel ongewoon geworden is.

Sotto il faggio : niet meer onontdekt maar op deze ongedwongen camping onder de beuk spreekt nog steeds de natuur. En gelukkig begrijpen de eigenaren Luca en Agnese deze taal heel goed!

Sportlov(e)

Wed, 20 Mar 2024 21:30:32 GMT

SportLov(e)

Al jaren hebben we het in Nederland over onze zitcultuur. Dat mensen – en vooral ook kinderen – veel te dik zijn en te weinig bewegen. En over hoe een gebrek aan bewegen je fysiek en mentaal ziek maakt. We schrijven en schrijven. Proberen te veranderen. Maar het lijkt niet of nauwelijks in beweging te komen. Nederland is een voedingsbron geworden van steeds meer welwaartsziekten en door erover te schrijven en praten lossen we dat niet op. Sterker nog: de infobesitas lijkt het probleem alleen maar groter te maken.

Stimulatie van sport

Hoe wél is de vraag en de uitdaging. Waarover met 17 miljoen mensen waarschijnlijk 17 miljoen meningen bestaan. Getriggerd door de overtuiging “Als jij het kan, kan ik het ook” zou ik om te beginnen een voorbeeld willen nemen aan mijn geliefde Zweden. Het land waar ze friluftsliv omarmen. Het vrij buiten leven uit respect voor de natuur. Iets makkelijker als je met bijna de helft van het aantal inwoners (10,5 miljoen) een land moet delen dat qua oppervlakte zo’n elf keer groter is dan Nederland. Maar het is meer dan dat.

Tijdens onze skivakantie in Oostenrijk deelden we op een middag een grote tafel met een gezin uit Zweden, een leuke verrassing tussen de grote hoeveelheid Nederlanders en Duitsers. Binnen no-time hadden we het over de gemeenschappelijke noemer van de voorjaarsvakantie, maar al in de eerste zin van hun verhaal werd mij duidelijk dat de vakantie voor ons gezelschap aan tafel een hele andere lading heeft. Een lading die diepgeworteld is in hun cultuur. Het Zweedse gezin vertelde over hun Sportlov, hun sportverlof…

Het is maar een naam zou je kunnen zeggen, want of we het voorjaarsvakantie noemen, carnavalsvakantie of krokusvakantie: het komt allemaal op hetzelfde neer. En toch is dat niet waar. Niet voor niets ontlenen veel mensen hun identiteit aan hun naam. En zo werkt het ook met vakanties. Het sportverlof in Zweden werd geïntroduceerd in 1950 als opvolger van ‘kokslov’, dat kolenvakantie betekent en in 1938 uit noodzaak in het leven werd geroepen om kostbare brandstof (voornamelijk kolen) te besparen. Ruim tien jaar later werd de volksgezondheid als een nieuwe noodzaak aan het verlof verbonden en het is veelzeggend dat die invulling bijna 75 jaar later nog steeds bestaat. Door het tijdelijk sluiten van de scholen werden infectieziekten zoals de griep minder snel verspreid en de Zweden begrepen toen al dat stimulatie van sport een logische en verstandige invulling was om deze vakantie mee te verbinden. Op veel plaatsen werden – en worden – in die week daarom veel wintersportactiviteiten georganiseerd. Geen aanmoediging om allemaal op de lange latten te gaan staan, maar wél om de natuur in te trekken op een manier die past bij jou.

Voorjaarsvakantie opheffen

Wat mij betreft een prachtig staaltje “niet denken, maar doen”. En dus pleit ik ervoor om ook onze voorjaarsvakantie op te heffen. Vanaf nu geen krokus-, carnaval- of voorjaarsvakantie meer, maar een sportverlof met actief programma voor de mensen die er op uittrekken naar het buitenland én voor de thuisblijvers. Wandelen, mountainbiken, skiën, schaatsen, geocaching, kanoën, suppen, paardrijden, langlaufen - de natuur daagt je uit!

- Niet zeuren over het weer, maar zingen in de regen

- Niet bijkomen op de bank, maar terugkeren in het lijf

- Niet met je hoofd al bij de volgende vakantie, maar leven in het nu

Ik zeg doen! En sluit dit bericht af met een rondje hardlopen.
Want eerlijk is eerlijk: als het op sporten aankomt, heb ik ook mezelf aan te kijken. Maar met een hoger doel voor ogen - voor mij is dat deze zomer een huttentocht met mijn gezin - is dat net wat makkelijker vol te houden.

Ironic

Fri, 25 Feb 2022 09:40:23 GMT

Ironic

24 februari... Ik word wakker met een knal, schrik, en nog voor ik de schrik lading kan geven dwarrelen de confettislingers om mijn oren. Wat een feestje om zo mijn veertigste verjaardag te starten! Als ik een uur later mijn telefoon aanzet, heb ik één bericht, verzonden op het moment dat mijn slaapkamer met feestspetters werd versierd alsof er een bom is ontploft. Het is een bericht van een vriend uit de Oekraïne. “De bom is ontploft…”

Het wordt een dag om nooit te vergeten. Dankbaar, gelukkig en intens verdrietig tegelijk. Dankbaar dat ik veertig mág worden, want helaas ken ik van dichtbij ook de keerzijde ervan. Gelukkig om weer vast te pakken en te omarmen wat ik liefheb. Een vanzelfsprekendheid die we de afgelopen twee jaar zijn kwijtgeraakt. Verdrietig, omdat iemand in de wereld wil laten zien dat hij de grootste heeft, omdat hij met zijn voice het hoogste podium blijkbaar niet haalt.
De dualiteit van het leven is vandaag tot in iedere ader voelbaar. En toch vier ik het leven. Omdat het kan. En omdat het weer mag. Met familie en vrienden. Met slingers, wijn en cadeaus, waaronder een reep Tony Chocolonely. Een reep die vandaag nét iets meer zegt dan anders. Met mijn neus in de boter én in het volle besef hoe ongelijk verdeeld de wereld kan zijn.

Het is een verjaardag met toeters en bellen. Zonder 1,5 meter en met een dubbel besef van hoe vrijheid voelt. Als rond twaalven de feestmakers via de voordeur vertrekken, komen gedachtes via de achterdeur binnen. Het geluid van de stilte. En als ik de day after de confetti bij elkaar veeg, worden in Oekraïne nieuwe scherven bij elkaar geraapt. Mijn hart huilt, van vreugde en verdriet.

De dualiteit van het leven. Of zoals een vriend me ooit toestuurde: “Life is too ironic to fully understand. It takes sadness to know what happiness is. Noice to appreciate silence & absence to value presence.”

24 februari 2022 gaat de geschiedenisboeken in en helaas niet omdat ik deze dag veertig kaarsjes mocht uitblazen. In mijn Spotify playlist voeg ik een nieuwe favoriet toe. Alanis Morisette schalt met het volume op 10 door de speakers: oh isn’t it Ironic….

Skijuweel Alpbach: vakantiekolonie anno 2022

Tue, 01 Feb 2022 20:34:07 GMT

Skijuweel Alpbach: vakantiekolonie anno 2022

Met mijn benen bungelend in de open stoeltjeslift adem ik in en uit. Al na één volle teug voel ik hoe de droge, koude en pure lucht mijn lichaam energie geeft. Als in een cadans herhaal ik het recept nog een paar keer. Los van de vogel die me vanuit de verte toefluit, hoor ik niks. Als ik mijn ogen open, tekenen de witte bergtoppen zich scherp af tegen de helblauwe lucht. Mijn gedachten doorbreken de stilte: “dit zou iedereen een week moeten doen. Verplicht.”

Vakantiekolonies in ere herstellen

Geen zes weken of drie maanden, zoals de kinderen na de Eerste en Tweede Wereldoorlog op advies van de kinderarts op pad werden gestuurd om aan te sterken. Maar een weekje vitamine D tanken, mede mogelijk gemaakt door de Rijksoverheid. Ik stem voor! Alleen al omdat ik me realiseer hoe zo’n bofkont ik ben, dat ik hier nu ben.
Dat ik hier in de laatste week van januari ben met man, kind en goede vrienden. Niet omdat het mag, wel omdat het kan. En ja, juist daar wringt ook de schoen. Want aan dat besluit zijn veel goede gesprekken aan de keukentafel vooraf gegaan. 1001 redenen om het wel te doen wegen op tegen één reden om het niet te doen: het plichtsbesef om de regels te volgen. Want buiten de reguliere vakanties mag het niet. Punt. Een tikkeltje rebels hebben we dit jaar toch anders besloten. Gevoed door het coronavirus, dat ons op veel vlakken terugwierp naar start en ons ook heeft geleerd flexibel met situaties om te gaan en in mogelijkheden te denken. Ik praat het niet goed, maar geniet van elke teug frisse lucht die ik naar binnen hap en ik sta ervoor: deze booster gun ik iedereen, zonder moreel beraad.

Eén weekje maar. Vrij te besteden, naar een bestemming naar keuze. Eén weekje rust. Eén weekje buiten. Eén weekje quality time. Op één voorwaarde: “alle bleekneusjes naar buiten”. Weer of geen weer: buiten laad je op, juist in de wintermaanden!

Terug naar de stoeltjeslift, want ik ben zo ver in gedachten verzonken dat ik bijna vergeet de beugel op te trekken. Glijdend uit de lift kies ik de piste uit waar ik net nog overheen deinsde met de lift. Als een rode loper ligt piste 60 voor me uitgerold. Vol overgave dans ik van links naar rechts over de piste die er tegen het middaguur nog steeds strak geprepareerd bijligt. Voor iemand die pas rond haar twintigste leerde skiën, reken ik mezelf tot het type 'ploeterende skiër', maar met deze condities is skiën een feestje. En zo worden de grenzen van de het skiën en après-skiën verlegd. Meer poederwit, minder wit schuim. Ook daar is corona deels debet aan, maar eerlijk is eerlijk: de nieuwe balans bevalt me wel.

Als we, na een goed gevulde gulaschsuppe aan de picknicktafel buiten in de zon, vaart zetten richting Wiedersberger Horn worden we opgewacht door parapenters die de thermiek gebruiken om hun vlieger hoog aan de hemel te houden. Wat een plaatje!! De bergen roepen, dus ik moet gaan, maar het had weinig gescheeld of ik zou hier de hele middag staan.
Op de rode 56 is het rustig. Zó rustig dat we onderweg naar de lift niet meer dan een handvol mensen passeren. Unheimisch bijna. Zo puur dat je er een beetje onwennig van wordt. Naast het handjevol mensen dat met ons naar beneden skiet, komen we ongeveer een zelfde aantal mensen tegen dat zich op de ski’s naar boven beweegt. Ervan uitgaande dat zij skiweg nummer 66 vanuit Inneralpbach hebben genomen, hebben ze er bijna 1.000 hoogtemeters opzitten. Met de vellen onder de ski’s geplakt wordt de berg in meditatieve trans betreden. Hopelijk met een gevulde rugzak, want Horn Alm op de top heeft Ruhetag en is voor de derde dag op rij gesloten. Ook dat is even wennen, omdat Anton aus Tirol normaal gesproken al van ver uit de speakers brult. Mis ik Anton? Een beetje. Maar eigenlijk is het leven zo ook een groot feestje, juist door de slingers thuis te laten. Back to nature in optima forma.

Om tien voor drie staan we weer klaar bij Skischule Alpbach Aktiv om onze aapjes op te halen, die – zo blijkt later als we de pas uitlezen – 24 kilometers achter de kiezen hebben vandaag. Skileraar Ian durfde het aan om de hele dalafdaling naar Inneralpbach met de kids te volbrengen. Moe, maar voldaan stappen ze zonder morren om nog een extra rondje 61, mee in de lift terug naar Alpbach. Met grootse verhalen, een brede grijns en een kort lontje, want óók dat hoort erbij. Zonder pitstop bij de Liftstüberl laden we uit bij het schidepot om vervolgens met de auto koers te zetten naar Alpengasthof Rossmoos op anderhalve kilometer van de dorpskern. In ons appartement dat in typische Alpbacher Baustil met veel hout is opgetrokken, settelen we ons in de hoekbank van ons appartement en zien we hoe de zon achter de bergen verdwijnt en een roze-oranje nachtkus op het dal achterlaat. Wij heffen het glas en besluiten: wat is het leven mooi!

Alle ingrediënten die het leven fijn maken

Dit jaar voor het eerst staan we voor het avondmaal niet zelf in de keuken, maar kiezen we voor het gemak van de hotelfaciliteiten van de familie Moser. Na het eerste avondmaal is de aanvankelijk ietwat sceptische houding tegenover het preset viergangendiner voor hotelgasten meteen van tafel. Het eten doet eer aan de totale ambiance: verrassend, lokaal en smaakvol. Niet voor niets zijn bijna alle tafels tussen 18 en 21 uur bezet en lopen er verrassend veel locals binnen voor een Tiroler hap, met vlees van ‘bruder’ die iets verder op de berg zijn boerderij runt.
De kinderen hebben keuze uit drie kindergerechten of eten in kleinere portie mee met het hoofdgerecht van de volwassenen. Ideaal voor kinderen voor wie het woordenboek iets uitgebreider is dan pommes und pasta. Of voor de ouders die dat graag wensen ��

Nog één nachtje slapen in volledige rust zonder een enkele vorm van omgevingsgeluiden. Nog één dagje pistekilometers. Nog één dagje écht frisse lucht. En als toetje ook nog één dag sneeuw. Nog één dagje ploeteren in plaats van dansen op de piste en ons verschuilen in de almen in plaats van te zonnen op het terras. Nog één dagje Schatzberg, met de lange piste 1 naar Auffach en de keizerlijke Tiroler gröstl en kaiserschmarren bij de Gipföhit. Nog één keer een overheerlijke Jausenbrettl en nog één keer uitdampen in het uitgebreide welnesscentrum van ons idyllische gasthof.

Rust, ruimte, frisse lucht, beweging, goed eten en vitamine D: op naar de vakantiekolonies nieuwe stijl. Met een weekje flexibele vakantie met goedkeuring van de Nederlandse overheid voor meer spreiding, rust en genot. Na de verkregen inzichten van COVID-19 op een gezonde leefstijl helemaal zo gek nog niet!

Magisch om weer in de speeltuin van de wereld te mogen zijn

Mon, 10 May 2021 09:51:00 GMT

Magisch om weer in de speeltuin van de wereld te mogen zijn

Een verlaten luchthaven wenkt. Een enkele reiziger, gesloten rolluiken voor de winkels, maar de stil aanwezige dynamiek van inchecken en gaan waar het reisbloed kruipt. Daar waar het voor veel mensen op de luchthaven schuurt tussen gezonde spanning, ongemak, controles en een tekort aan frisse lucht. Daar voel je ook de vrijheid. Het verlangen naar nieuwe ontmoetingen, met mensen en bestemmingen. Het verlangen naar avontuur.

First stop: Stockholm! Waar de natuur op de luchthaven al zijn gezicht laat zien, met een frisse wind die door de slurf breekt en een Scandinavische inrichting met gebruik van natuurlijke materialen. Friluvtsliv lonkt. Voor de Zweden is dat ín de natuur, maar in de tijd dat de wereld code rood en oranje knippert, voelt het alsof dat vrije leven al is aangeraakt. Want hej, we zíj́n in Sverige, en het land en de mensen lachen ons ondanks Corona en de daar ook aanwezige maatregelen toe. Je voelt de autonomie. Leven en laten leven.

Op de luchthaven wachten we op onze doorreis naar Kiruna. En als wachten in zijn kracht staat, duurt wachten niet lang. Me-time in plaats van opwinding en frustratie. Verbinden met de onbekende gelijkgestemde. Gesprekken van herkenning. Gesprekken met een observatie, zonder oordeel. Met een soort gereserveerde openheid ook. Open, maar je bewust van de schillen die de komende week over en weer gepeld gaan worden.

Bepakt en bezakt duiken we de slaaptrein in: klaar om te stapelen. Met een noodzakelijke dosis ruimtelijk inzicht en creativiteit. Gelukt! We zitten. Bijna tegen elkaar aan. In your comfortzone, wat doorgaans zoveel als buiten je comfortzone betekent. Maar wat in Corona-times vooral als vrijheid voelt. Een paar uur later ‘gesandwiched’ op het middelste stapelbed van drie hoog raast het landschap voorbij en is het in mijn hoofd geruisloos stil. De ‘verdoving’ van het weer mogen reizen: daar kan geen verdovend middel tegen op.

Kiruna straalt
Wow, wat is het leven mooi als de zon schijnt! En ‘up-north’ voelt de Zweedse kou als een warme deken. Zo’n mooie rode, net als de kleur van onze stuga, die fier afsteekt tegen het besmettelijk wit van de vers gevallen sneeuw. Ons huisje voelt vanaf de eerste seconde familiair. Veilig, knus en vertrouwd. Met als cadeautje een veranda die het gehele plaatje overziet.

Wachtend op de defensie-dhrills volgt de vrijheid van het leven in het nu. Skibroek aan, gaitors om en wandelen maar! Als hijgend hert in de verse sneeuw �� Zoals meestal wordt het pas echt leuk als je van de gebaande paden gaat. Je afvragend waar het goed voor is, maar met verstand op nul gewoon gáán. En als het niet lopend wil omdat je bij iedere stap tot ver boven de knie in de sneeuw wegzakt, gaan we kruipen. Zonder netten waar je onderdoor moet, maar met het gevoel dat het ongeveer zó voelt als je je als militair in het veld bevindt. Het veld dat zonder gevaar ineens een speeltuin is. Met een vuurlinie van sneeuwballen.

Incasseren, terugvechten óf gadeslaan. In volle vaart door de vuurlinie, kijk ik daarna vanaf de zijlijn toe en realiseer ik me dat je weinig klappen vangt als je niet uitdeelt. Minder spannend en bevredigend, maar ook bevrijdend. Subtiele learning in the pocket. En mooi ook hoe je meer meters kunt maken als je mindset goed is. Niet continue, maar het loont de moeite om af en toe weer op te staan en over de sneeuw te lopen in plaats van te blijven kruipen. De dynamiek van acceptatie en loslaten versus doorzetten.

Een outdoor speeltuin prikkelt, daagt uit en nodigt uit voor meer avontuur. Maar zoals vaak gaat avontuur ook samen met gevaar. Risico’s. Die er zijn om te elimineren, zodat er vooral fun is dat overblijft. Een goede voorbereiding loont. Een open vizier ook. Duwen en trekken. En meebewegen voor de beste flow.

Bepakt op de langlaufski’s vertrekken we na een oefenrondje eerder die dag naar bestemming onbekend. Onze eerste bivak van de reis wacht op ons. De paden op de lanen in, met een ondergaande zon die het magische bos letterlijk kleurt. Met de zintuigen op scherp en het doel in het vizier glijd ik door het vrije land, waar de rem verdwijnt en glijden door het landschap voelt als leven. In het nu, nu en NU. Zonder besef van tijd. Intens. Mooi.

Bivak in de natuur

We maken ons op voor onze bivak in de natuur. In een kom van wat beschutting lijkt, zakken we bij iedere stap diep weg in de sneeuw. Geen houvast of gronding, slechts verpulvering zonder richting. Elke stap voelt machteloos. Maar niets doen levert bij voorbaat niets op. Een ‘gevecht’ tussen stoppen en doorgaan. Het kip-zonder-kop-fenomeen versus stop-en-check. Het halfvolle of halflege glas. De natuur laat ons grenzen ontdekken. Van jezelf en de ander.

Met elke stap, die nu niet tot boven de knie rijkt maar tot je kruis, vallen we terug op de kruiptechniek. Wat eerder leek op spelen blijkt ineens heel nuttig te zijn. Spelverdeling toont de werkpaarden, strategische denkers en luxe paarden. Criticasters. Leiders, helpers en volgers. Enthousiastelingen. Verbinders. Sneeuw, kou en inspanning leggen in twee uur bloot waar menig organisatie twee jaar over doet.

Tijd om te gaan slapen. Leven of overleven in de kou – that’s the question?! Wie de handschoen van het avontuur pakt en aantrekt, heeft het meteen een stukje warmer. Letterlijk. Ik ervaar wat de ziel doet, als brug tussen het lichaam en de kou. Ingepakt in onze liner, slaapzaak en bivi ademen we wolkjes lucht in en uit. Wit van de kou, vormen ze een soort van rooksignalen met een boodschap. Een boodschap van angst, woede en walging. Of van verrassing, vreugde en liefde. Iedere deelnemer voert zijn eigen taal. Bedolven onder de slappe lach, begin ik de nieuwe dag vol liefde en zonneschijn. The fire is on! En dat is maar goed ook, want mijn schoenen en lenzen zijn buiten mijn slaapzak bevroren en mijn lichaam snakt naar nieuwe energie.

Als in een treintje glijden we met alle deelnemers terug naar Camp Alta. Een trein die een intercity blijkt te zijn, bestuurd door flow. Die eenmaal op snelheid ook geen rem meer kent. Opgestookt door ruimte, vrijheid en plezier. Maar wat trance is voor de één, lijkt op doordraven voor de ander – zonder tussen A en B nog stil te staan bij het gevoel van alle inzittenden in de trein. Het dunne lijntje tussen bevlogenheid en aangehaakt blijven, resulteert in variatie in hersteltijd als de bestemming is bereikt. Een mooie, nieuwe les van de speeltuin van de natuur.

Emotie als katalysator van de kou
Daar waar het vuur verwarmt, draagt emotie bij aan het intenser ervaren van de kou. En de ‘Coachingsreis van je Leven’ zou de ‘Coachingsreis van je Leven’ niet zijn als emoties niet blootgelegd worden. Of zoals de website al schrijft: veel maskers, rollen, maniertjes en andere ‘opsmuk’ smelten als sneeuw voor de zon. Geen woord aan gelogen. Dat is wat de speeltuin van Noord-Zweden met je doet. Met een tikkeltje hulp van de coaches. �� Soms snel en ongemerkt. Een volgende keer hardnekkig of zelfs onmogelijk onder een diep wolkendek van gedachtes, die de zonnestralen tegenhouden om door te breken. Wat een mindf*ck!! Verwarring, aldus de Dikke van Dale. En dat is het. Frustrerend ook als je juist houvast zoekt.

Van dagelijkse check-in, naar tijdelijke check-out. Dat waar ik bang voor was voor vertrek wordt realiteit. Isolatie lijkt de kou te verzachten. Maar diep van binnen voelt het als een naar monstertje dat niet verwarmt maar verkilt. Rust helpt. En verwondering van het nu. Van wat wél is. Vannacht slapen we opnieuw in de buitenlucht en deze keer ook zonder tent die mijn blik naar boven oneindig maakt. Een stralende sterrenhemel lacht me toe. De nabijheid van mijn buddy verzacht de pijn.

Een week van afpellen en emoties toont de kern. Als van een mandarijn. Hard van buiten, zoetzuur van binnen. Zo vind ik ze zelf het lekkerste. Maar man-o-man, wat weegt de kwetsbaarheid zwaar. Wat maakt het leeg en mooi tegelijk. Wat schuurt het. En wat voelt het als stilstaan. Als uitpersing en achteruitgang. Mag het er zijn? Liever niet.

Maar kijkend naar de ander zou ik het beter willen omarmen. Omarmen van emoties en imperfectie, wat er als je naar de ander kijkt mág zijn: pijn, angst en verdriet. Als een arm die je uit bescherming voor jezelf soms liever weghoudt, maar die er graag voor je wil zijn. Die graag uitreikt en die voelt als troost. En als liefde.

Waarom zelf perfect willen zijn als de imperfectie van anderen beleven juist voelt als het voelen en voeden van liefde?

Vuurwerk wacht. Als kruid in een bunker dat zonder vrijheid en vuur nooit ontstoken zal worden. Ik kijk naar boven en zie en voel het. Het Noorderlicht danst in de hemel. En ik dans mee.

Nu nog vooral in mijn gedachten, maar ik voel: the dancefloor is mine!